Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
10 / 5 / 2019

Πριν από μερικές μέρες, έλαβα στο Goodreads ένα μήνυμα από ένα άτομο που θα μείνει ανώνυμο, γιατί έτσι κι αλλιώς ούτε το θάρρος να πει το πραγματικό του όνομα δεν είχε. Μόνο ένα ψευδώνυμο φαινόταν στον λογαριασμό του, και τίποτ’ άλλο.

Το άτομο αυτό νομίζω, από την εικονίτσα στον λογαριασμό του, ότι ίσως να ήταν κάποια κυρία – αν και οι πραγματικές κυρίες δεν φέρονται έτσι. Αν όμως ήταν κύριος, μάλλον πούστρευε λιγάκι. Ούτε οι πραγματικοί κύριοι φέρονται έτσι.

Δυστυχώς, όμως, είναι ένα δείγμα του τι είδους άτομα τριγυρίζουν στο ελληνικό Goodreads και γιατί γενικά δεν μου αρέσει το κλίμα αυτού του είδους, που προωθεί τον ανταγωνισμό, την αντιπαλότητα, και εν τέλει τον ψυχολογικό έλεγχο, αντί να προωθεί την ελευθερία της σκέψης και του λόγου και την αληθινή δημιουργικότητα. Βλέπεις, ο ανταγωνισμός, η αντιπαλότητα, και εν τέλει ο ψυχολογικός έλεγχος είναι αντιστρόφως ανάλογα ως προς την ελευθερία της σκέψης και του λόγου και την αληθινή δημιουργικότητα. Είναι ακριβώς ό,τι θέλουν τα παράσιτα του συστήματος: μια κοινωνία κατά βάση νεκρή σε σκέψη και πεσμένη σε πάθος.

Το πρώτο μήνυμα που μου έγραψε αυτό το άτομο ήταν το εξής:

subject: Αλλαγή ονόματος από ελληνικά σε λατινικά.

message: Αλλάξτε αν μπορείτε σε Voulazeris Kostas γιατί με εκνευρίζει όλοι οι συγγραφείς να είναι ταξινομημένοι με λατινικό αλφάβητο και εσείς με το ελληνικό να μου το χαλάτε.

Και απάντησα το εξής:

Σόρυ, θα πρέπει να σας το χαλάσω. Μου αρέσει έτσι.

Τι άλλο να απαντούσα; Να αλλάξω το όνομά μου επειδή κάποιος τυχαίος το ζητάει για ομιχλώδη λόγο;

Βλέποντας ότι ο έλεγχος δεν έπιασε, το άτομο έγραψε τα εξής – που απορείς τι διάολο σχέση έχουν με την αρχική του ερώτηση, και επίσης απορείς τι διάολο πρόβλημα έχει μαζί μου. Είναι, ίσως, το πρόβλημα που έχουν όλοι οι κρυφοχουντικοί με τους ανθρώπους που επιμένουν να σκέφτονται και να δρουν ελεύθερα. Α, ναι, να μην ξεχάσω: η απάντηση του ατόμου αυτού:

Πιστεύω πως σε νοιάζει (άσχετα το τι λες) οι βαθμολογίες των βιβλίων σου αλλά προσποιείσαι πως δεν ενδιαφέρεσαι.

Ξέρεις γιατί το κάνεις αυτό; Έχεις ήδη την απάντηση Κώστα... Λίγη εσωτερική αναζήτηση χρειάζεται μόνο... τόσο δα θάρρος να αντικρίσεις αυτό που πραγματικά είσαι. Μια ενδοσκόπηση που θα έπρεπε να έχει πραγματοποιηθεί εδώ και χρόνια.

Έχεις χαμηλή αυτοεκτίμηση και δεν σου αρέσει να εκτίθεσαι στις κριτικές. Υιοθετείς ένα ψευδοιντελεκτουέλ/υπεροπτικό ύφος ‘’εγώ δεν βαθμολογώ και δεν μπαίνω σε αυτό το τρυπάκι της διαφήμισης μπλα μπλα’’ μπας και εσύ ο ίδιος καταφέρεις στο τέλος να πιστέψεις πως όντως δεν ενδιαφέρεσαι.

Η μαύρη αλήθεια είναι πως όσο και να επαναλαμβάνουμε το ‘’δεν με νοιάζει η γνώμη του άλλου’’ στην ουσία μας κόφτει και μας παρακόφτει διότι είμαστε κατασκευασμένοι να αποζητούμε την αποδοχή. Θέλουμε οι άλλοι να μας αναγνωρίζουν ως καλούς,άξιους,νοήμονες κτλπ ώστε να θεωρούμαστε ως μέλος της αγέλης με κύρος και έτσι μελλοντικά να τεκνοποιήσουμε αφού θα έχουμε την έγκριση του περίγυρου. Δεν το ελέγχουμε και κανείς δεν θα σε κατακρίνει για αυτό. Οι χημικές ουσίες που αλληλεπιδρούν στον εγκέφαλο σου όπως η ντοπαμίνη, η οξυτοκίνη κτλπ σε ελέγχουν. Εκτός και αν είσαι ένα λάθος της φύσης και αυτές οι ορμόνες δεν επιδρούν πάνω σου. Τότε όμως ονομάζεσαι ψυχοπαθής.

Κοίτα γύρω σου. Τα πάντα πλέον έχουν έναν βαθμό. Τα πάντα κρίνονται.

Μην προσπαθείς λοιπόν να το παίξεις αντισυμβατικός και ‘’woken’’. Είσαι και εσύ ένα μέρος αυτής της κοινωνίας και θα παίξεις με τους κανόνες της.

Είσαι ένας αριθμός Κώστα, όπως ακριβώς είμαι και εγώ. Αυτό δεν μπορείς να το αλλάξεις.

Αυτό όμως που μπορείς να καταφέρεις είναι να είσαι ένας καλός αριθμός.

Αναθεώρησε κάποια πράγματα λοιπόν στη ζωή σου. Είσαι 50 χρονών κοντά. Μην υιοθετείς ακραίες και ουτοπικές απόψεις 20ρη ΚΝΙΤΗ. Δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα.

Συμβιβάσου και επανέφερε τον εαυτό σου στη λογική και τη σύνεση.

Κατά πρώτον, ούτε να γράψει σωστά δεν φαίνεται να ξέρει, αφού ξεκινά γράφοντας (χωρίς την παρένθεση): Πιστεύω πως σε νοιάζει οι βαθμολογίες των βιβλίων σου αλλά προσποιείσαι πως δεν ενδιαφέρεσαι. Αλλά αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία.

Αυτή είναι η κλασική τακτική που χρησιμοποιούν διάφορα “ελεγκτικά” υποκείμενα όταν βλέπουν πως δεν πας με τα νερά τους. Προσπαθούν να σε προσβάλουν. Βαθιά, όμως. Πολύ βαθιά.

Η πλάκα είναι ότι ξέρω ακριβώς αυτού του είδους την τακτική. Αυτά που γράφει το συγκεκριμένο άτομο θα μπορούσα να τα είχα ήδη γράψει στον εαυτό μου ως προσβολή. Γαμώτο! αν έβαζα έναν villain να μου μιλά μέσα σε κάποιο βιβλίο μου, ακριβώς αυτές τις μαλακίες θα έλεγε αν ήταν πολύ επιπόλαιος villain. Σίγουρα αυτό το άτομα είναι πραγματικό;

Επομένως απάντησα ό,τι θα απαντούσε κάποιος χαρακτήρας από τα βιβλία μου. Ή, μάλλον, όχι ακριβώς. Είπα να μην το τραβήξω στα άκρα για δραματικούς λόγους. Απάντησα το εξής:

Κανονικά θα σου έλεγα να πας να γαμηθείς. Αλλά απλά θα σου πω: Ευχαριστώ για την ψυχανάλυση· κάνε την πρώτα στον εαυτό σου.

Συνήθως όσοι προσπαθούν να ψυχαναλύσουν και να επηρεάσουν ψυχολογικά τους άλλους είναι καθάρματα. Και το μόνο που λαμβάνουν από εμένα είναι το κωλοδάχτυλό μου μες στη μούρη τους.

Στο καλό.

Οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν αυτές τις τακτικές είναι κατάπτυστοι, και δυστυχώς τέτοιες μπαρούφες πιάνουν σε άτομα που δεν έχουν ήδη πραγματικά ψάξει τον εαυτό τους. (Δεν λέω ψυχαναλύσει γιατί είναι πλέον τραγελαφικός όρος, έτσι όπως έχει καταντήσει.)

Αλλά υπάρχει ένα ηθικό δίδαγμα κάπου εδώ:

Αυτά τα άτομα νομίζουν ότι είναι τόσο ανώτερα. Τόσο γαμημένα holier than thou που ούτε ο παπάς της Ενορίας δεν είναι τόσο holier than thou. Νομίζουν ότι σε ξέρουν καλύτερα από τον εαυτό σου.

Δεν ξέρουν τίποτα. Ψάξε τον εαυτό σου και θα δεις ότι τέτοια ελεγκτικά καθάρματα δεν ξέρουν τίποτα. Εσύ είσαι μόνο ΕΣΥ, και αυτό είναι το μόνο που είσαι. Τα άλλα είναι περιττά.

Και μη γελιέσαι, αυτές είναι τακτικές ψυχολογικού πολέμου. Δεν θέλουν το καλό σου τα άτομα που χρησιμοποιούν τέτοιες μεθόδους. Απλά τους ενοχλείς για κάποιο λόγο, γι’αυτό επιτίθενται έτσι. Είναι το μόνο που ξέρουν να κάνουν.

Γι’αυτούς υπάρχει μόνο ανταγωνισμός και κρίση από τους άλλους. Υπάρχει μόνο ένα ψεύτικο θέατρο που, τελικά, καταστρέφει την ψυχή χωρίς να σου προσφέρει τίποτα. Είναι ελεγχόμενοι και θέλουν να κάνουν και τους υπόλοιπους σαν τη μούρη τους.

Δυστυχώς γι’αυτούς, δεν είμαστε όλοι τόσο ευκολόπιστοι. Θέλουν να μας αποκαλέσουν “ψυχοπαθείς”; Ας μας αποκαλέσουν. Οποιαδήποτε βρισιά μπορεί να ειπωθεί χωρίς κανένα νόημα, και όλοι οι έξυπνοι άνθρωποι έχουν πλέον καταλάβει ότι η ψυχιατρική δεν είναι παρά μια κακοστημένη φάρσα που δεν ξέρει τίποτα για την ανθρώπινη φύση. (Βλ. παλιότερο άρθρο μου, ή απλά ψάξε μόνος σου.) Είναι μόνο για να τη χρησιμοποιούν ελεγκτικά κάτι τέτοια καθάρματα.

Δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά που έχει τύχει να παρατηρήσω τέτοιες δραστηριότητες μέσα στο ελληνικό Goodreads. Ντροπή σας. Επειδή ξέρετε πως ο μέσος συγγραφέας είναι ευάλωτος, ζητώντας ανταπόκριση (δήθεν ότι αυτό είναι το “φυσιολογικό”), τον εκμεταλλεύστε για δικό σας όφελος. Δεν θα αργήσουν οι κοιμισμένοι να ξυπνήσουν. Μόνο αυτό έχω να σας πω.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το